Een witbiertje in de winter en dan natuurlijk eentje van driekwart jaar oud, eigenlijk niet echt logisch. Een kennis van mij heeft er een soort sport van gemaakt om met een biertje te komen wat ik nog niet ken en kiest dan wel eens een winterbier in de zomer of een witbier in de winter uit. Dit moet ik toch eens een keertje uitleggen, waarneer je wat voor bier drinkt. Het bier, door de smaakevolutie is het bier minder fruitig, zachter en warmer en in verhouding iets bitterder geworden. En dat proef je dan ook. Een pittige  bitterheid die de fruitige smaak zwaar IJwitonderdrukt maar de fruitige smaak komt later toch te voorschijn samen met een wat kruidig tintje. Verder een zoetje wat in het hele biertje terugkomt en keurig op zijn plaats is en weet alles samen met de moutige en tarwe smaak een perfecte balans te geven. Een prima drinkbaar biertje. Voor een doordrinker vindt ik hem wel wat zwaar, 6.5%. Voor de echte bierdrinker (alcohollist) dus. Het komt dit bier wel ten goede meer alcohol gaat samen met meer gerst- en tarwemouten en vaak ook smaak.

Tekst van de brouwer; Een stevig Amsterdams witbier dat gevaarlijk lekker doordrinkt. Het is licht troebel, mooi goud van kleur en heeft een zachte schuimkraag. Naast gerstemout gebruiken we bij het brouwen van de IJwit ook tarwemout, waar het bier zijn naam aan ontleent. ‘Wit’ is namelijk een oud Nederlands woord voor tarwe. De tarwemout geeft een heerlijk frisse smaak aan het bier, en de toevoeging van korianderzaad en citroen tijdens het brouwen geeft een rijk aroma van banaan, citrus en kruiden. Afgemaakt door een fijne licht zoete afdronk is de IJwit een geweldige dorstlesser.

Advertisements