Het is geen trippel veel te elegant voor, ook geen sterke blonde die zijn nog veel rauwer, ook geen amber niet zoet genoeg, een gersten wijn ja hier komt het meest in de buurt maar eigenlijk is de alcohol hier niet genoeg voor aanwezig. Bij een gerstewijn is het vaak zo dat alle smaken aanwezig blijven niet een echte nadronk waarin bv de bitterheid de rest van de smaken wegdrukt. Bij deze grand cru is dat ook zo. De smaken zijn allemaal aanwezig maar de fris en fruitigheid het meest. De brouwer omschrijft zijn biertje perfect ga ik niet overdoen. Maar volgens mij vergeet hij het melkzuur deze zit net over of net onder de smaakgrens, als de smaakstoffen wel aanwezig zijn maar bijna niet worden geproefd zweven ze om de smaakgrens. Een gevaarlijk iets ik heb ook wel eens dit biertje geproefd dat het melkzuur nadrukkelijk boven deze grens lag, vond ik niet echt lekker ook tijd niet meer gekocht. Stond laatst in de winkel en dacht; probeer het nog een keer. Gelukkig maar erg lekker. De melkzuursmaak versterkte de kruidige-koriander-citrunoten-curaçao-sinaasappels-fruitige smaak. Hoe is het mogelijk om dit allemaal in het biertje te krijgen.

Tekst van de brouwer,

Hoegaarden Grand Cru is troebel oranje, bijna goudkleurig. Het heeft een fruitig aroma en een dikke, overvloedige schuimkraag. Net als het originele Hoegaarden-witbier is het op smaak gebracht met curaçao-sinaasappels en koriander. Het heeft een heerlijk complexe zoete en bittere smaak, met subtiele kruiden- en citrusnoten.

Het karakter van Grand Cru lijkt meer op Hoegaarden De Verboden Vrucht dan op Hoegaarden Spéciale. Het is een smaakvol, blond bier, dat wordt geserveerd in een tulpvormig glas, dat verrassend licht en delicaat blijft voor 8,5

Advertenties